“Bir Çağın Yalnız Vicdanı: Sultan Abdülhamid Han”

“Bir Çağın Yalnız Vicdanı: Sultan Abdülhamid Han”

Bugün ölüm yıl dönümünde,

‎Onu yargılamaktan çok

‎Anlamayı tercih ediyorum.

‎Çünkü Abdülhamid,

‎Bir dönemin değil;

‎Bir vicdanın adıdır...

‎Sultan Abdülhamid Han’ın yaşadığı yıllara tanıklık etmedim.

‎Ama şuna tanıklık ediyorum:

‎Aradan geçen onca zamana rağmen, adı hâlâ konuşulan, hâlâ tartışılan, hâlâ bir yerlerden kalbe dokunan çok az lider var.

‎Abdülhamid Han onlardan biri.

‎Bugün ölüm yıl dönümünde, onu ne sloganlarla yüceltmek istiyorum ne de ezberlenmiş ithamlarla mahkûm etmek.

‎Benim derdim, anlamaya çalışmak.

‎Çünkü Abdülhamid’i anlamadan, bu toprakların neden bu kadar temkinli, bu kadar yaralı ve bu kadar hafızalı olduğunu anlamak zor.

‎O, bir yükseliş döneminin değil;

‎Bir çöküşün ortasında devlet yönetmiş bir padişahtı.

‎Her adımın bedel olduğu, her kararın bir parçayı daha koparabileceği bir dönemde...

‎Bugünden bakınca bazı kararları sert görünebilir.

‎Ama o sertliğin arkasında keyif değil, korku vardı.

‎Devletin dağılma korkusu…

‎Milletin savrulma korkusu…

‎Savaşla kazanılamayacak bir çağda,

‎Zaman kazanmayı tercih etti.

‎Toprak kaybetmemek için geri adım attı.

‎Ve belki de en zor olanı yaptı:

‎Popüler olmamayı göze aldı.

‎Bugün herkes alkışla anılmak ister.

‎Abdülhamid ise yalnız kalmayı kabul etti.

‎Çünkü bazen liderlik, sevilmek değil;

‎yük taşımaktır.

‎Eğitime verdiği önem,

‎Ulaşımda attığı adımlar,

‎Devleti ayakta tutmak için kurduğu istihbarat ağı…

‎Bunlar tesadüf değil;

‎Geleceği sezme çabasının izleridir.

‎Filistin meselesindeki tavrı,

‎Onun zihnindeki devlet anlayışını açıkça gösterir.

‎Toprağı bir meta değil,

‎Bir emanet olarak gördü.

‎Onu anlamaya çalışmak, tarih karşısında bir sorumluluktur.

‎Çünkü Abdülhamid’i doğru okumadan,

‎Osmanlı’nın sonunu,

‎Cumhuriyet’in başlangıcını,

‎Bugünün Orta Doğu’sunu anlamak mümkün değildir.

‎Bugün Abdülhamid’e baktığımda;

‎Hatasız bir kahraman değil,

‎Ama zor bir dönemin sorumluluğunu omuzlamış bir devlet adamı görüyorum.

‎Belki en büyük talihsizliği,

‎Yaşarken anlaşılmamasıydı.

‎Belki de en büyük mirası,

‎Öldükten sonra bile hâlâ konuşuluyor olması.

‎Bugün, Sultan Abdülhamid Han’ı yargılamadan, 

‎sloganlara hapsetmeden;

‎taşıdığı ağır sorumluluğu,

‎ödediği bedeli ve bu millete bıraktığı mirası hatırlıyorum.

‎Rahmetle, saygıyla ve minnetle anıyorum.

‎Mekânı cennet, 

‎bıraktığı izler daim olsun...

Vesselam...